William Szekspir
Życie
William Szekspir urodził się w niewielkiej miejscowości Stratford-on-Avon w środkowej Anglii. Jego data urodzenia nie jest znana, jednak wiadome jest, że został ochrzczony 26 kwietnia 1564 roku. Był trzecim z ośmiorga dzieci Johna i Mary – radnego i rzemieślnika, oraz córki miejscowego farmera.
Młody William studiował w miejscowym gimnazjum dzieła łacińskich klasyków, a zwłaszcza Owidiusza, literaturę antyczną, retorykę i historię. Zmuszony został jednakże do przerwania nauki przez kłopoty finansowe ojca.
W 1582 roku, a dokładniej 28 listopada, zawarł związek małżeński z Anne Hathaway, która była starsza od niego o osiem lat. Owocem ich związku była trójka dzieci (dwójka z nich to bliźnięta), niestety w ich małżeństwie często dochodziło do zdrad, które mogły być spowodowane przez biseksualną orientację Williama.
W życiorysie Szekspira natrafić można na osiem „pustych” lat przerwy, podczas których nie widniał w żadnych kronikach. Ten okres nazywa się „latami straconymi”. Historycy mają wiele teorii na ten temat. Jedni twierdzą, że walczył jako żołnierz na ziemiach Holandii. Inni, że był nauczycielem, a jeszcze inni, iż wyjechał do Londynu, gdzie dołączył do grupy teatralnej. Ostatnia możliwość wydaje się najbardziej prawdopodobna, ponieważ w roku 1592 Szekspir powrócił na karty kronik jako członek Trupy Lorda Szambelana. Okazał się jednak być marnym aktorem, przez co zajął się finansami grupy i pisaniem własnych dramatów. Istnieją również przypuszczenia, jakoby Szekspir w ogóle nie miał istnieć (a jego przydomek miał wyraz czysto symboliczny), ze względu na jego pochodzenie, słaby poziom edukacji, jak i prawdopodobny brak umiejętności pisania. W 1920 roku opracowano listę osiemdziesięciu czterech nazwisk potencjalnych autorów prac Williama Szekspira.
W 1598 roku William Szekspir okazał swoją twórczość, a później został współwłaścicielem teatru „The Globe”, w którym wystawiał już własne sztuki, przez co był zmuszony przenieść się do Londynu, niestety sam, bez żony i dzieci, którzy pozostali w rodzinnej miejscowości - Stratford.
Praca w teatrze przyniosła artyście ogromne dochody finansowe, dzięki którym posiadał własny dom w Londynie, oraz ogromna rezydencję „New Palace” w Stratford, w której zmarł 23 kwietnia 1613 roku. Na jego nagrobku widnieje epitafium: „IVDICIO PYLIUM, GENIO SOCRATEM, ARTE MARONEM. TERRA TEGIT, POPULUS MAERET, OLYMPUS HABET”, co oznacza „Pylos w osądach, Sokrates w geniuszu, Maro w sztuce. Ziemia go grzebie, ludzie opłakują, do Olimpu należy”.
Twórczość
Ów angielski dramaturg słynie z niebywałej pracowitości- w jego dorobku znalazło się ok. 40 sztuk teatralnych (zarówno komedii jak i tragedii), 154 sonety oraz wiele innych utworów poetyckich. Przez potomnych uważany jest za narodowego poetę, zaś jego dzieła zyskały uznanie ogólnoświatowe, co wywarło ogromny wpływ na rozwój dotychczasowej formy dramatu.
Artysta posiadał niezwykłe umiejętności wzbudzenia skrajnych emocji u odbiorców, doskonale wiedział, czego ci od niego wyczekiwali. Dużo eksperymentował z dziełami, na przykład wprowadził elementy komizmu do tragedii, co wcześniej było sprzeczne z jakimikolwiek zasadami sztuki klasycznej. Na tak pozytywny odbiór widzów wpływ miała postawa Williama, był on bowiem aktywnym słuchaczem swojej publiki. Tematykę swoich dzieł, a w szczególności dramatów czerpał z życia codziennego, często z kronik, ale także ze średniowiecznych dzieł poprzedników, ponieważ w XVI wieku nie znano pojęcia plagiat. W swoich utworach często poruszał problem ludzkich problemów i słabości, również nie bał się pisać o miłości, przyjaźni i poświęceniu dla drugiego człowieka.
Dużą rolę w jego utworach gra język poetycki oraz wprowadzenie do obiegu około 600 dodatkowych, wcześniej nieistniejących bądź nieużywanych słów.
Dorobek artystyczny
Tragedie: „Tytus Andronikus”, „Otello”, „Romeo i Julia”, „Hamlet”, „Makbet”, „Król Lear”, „Juliusz Cezar”, „Antoniusz i Kleopatra”
Komedie i kroniki: „Sen nocy letniej”, „Miarka za miarkę”, „Komedia omyłek”, „Poskromienie złośnicy”, „Dwaj szlachcice z Werony”, „Kupiec wenecki”, „Wiele hałasu o nic”, „Jak wam się podoba”, „Wieczór Trzech Króli”, „Wesołe niewiasty z Windsoru”, „Wszystko dobre, co się dobrze kończy”
Sonety – około 154 utworów, poruszających tematykę miłości, etyki i pięknia. Pierwsze utwory z cyklu adresowane są do pięknego młodzieńca, którego autor namawia do małżeństwa. Kolejne (18-126) skierowane są do mężczyzny, któremu podmiot liryczny wyznaje miłość, wreszcie końcowe wiersze to słowa skierowane do kochanki.